Dara, insana “burada bir zamanlar yaşam vardı” dedirten bir büyü… Sessiz ama görkemli bir zamansızlık hissi. Dara’ya gidersen, fazla konuşma. Rüzgârı dinle. Çünkü o taşlar, kelimelerden daha eski bir dil konuşur. Ve o dil, bize hep aynı şeyi fısıldar: “Unutma… Biz buradaydık. Yaşadık. Yarattık. Direndik.”
Mezopotamya’da olmak! Başka bir his! Sanki, tek kelimeyle anlatabilmek. Ama yazacağım… “Hangisini yaparsan yap, aşk ile ya da muhtaçlık ile yap!” Öyle dedi masalcı! Biz de masala girdik, 2 gece 3 gün, kendi dağarcığımız kadar aldık Mardin’den. Gözümüz kadar gördük, merakımız kadar duyduk, kokladıkça anılar birikti.
Sabahın erken saatlerinde açılan fırınlardan gün boyu yayılan çörek kokusu, köşe başlarında size şehrin tarihini anlatmak için bekleşen çocuklar, kahve ikram etmek için önünüzü kesen dükkan sahipleri, bakır ustalarının işleme yaparken çıkardıkları tak tuk sesleri, mavi badem şekeri satan adeta şirinlerin diyarından çıkıp gelmiş rengarenk dükkanları ile her anın hakkını veriyordu Mardin bize.
Mardin’in büyüleyici taş yapıları arasında, binlerce yıllık geçmişiyle sizi kendine hayran bırakan tarihin sessiz tanığıdır Deyrulzafaran Manastırı. Süryani Ortodoks inancı için büyük bir öneme sahip olan bu manastır, sadece dini bir merkez değil, aynı zamanda Mezopotamya’nın kültürel ve tarihi zenginliklerini gözler önüne seren eşsiz bir yapı.
